शिकलो नाही म्हणुन……

पुन्हा एकदा बाब्या आज…
सर्व शिक्षा अभियान स्मरुन
पायाचे अंगठे धरुन…
भिंतीकडे थोबाड करुन…

तसही बाब्याला जमायची नाही
ती वर्गामधली दाटी वाटी
ठोंब्या कोप-यात उभा रहायचा
सांभाळत पाठी वरची पाटी

बाब्याला कधी
हे उमगलंच नाही
की शाळेतलं ज्ञान फक्त घोकायचं असतं…
आचरणात आणण्याच्या फंदात न पडता
घोकलेलं पेपरात ओकायचं असतं….

मास्तरांचे शब्द…. तो पड्ण्याआधिच झेलायचा
जे शिकवतील मास्तर ते बघायचा जगुन…

मग पायाचे अंगठे धरुन…
भिंतीकडे थोबाड करुन…
मराठीचे मास्तर म्हणायचे
झाडानी छाया
आणि लाडानी माया वाढते
त्यागानी आत्मा शुद्ध होतो
अन आध्यात्मिक काया वाढते

बाब्या गेला माया करायला
मास्तरांच्याच पोरीवर
मग मास्तरांनी धुतला त्याला
आणि वाळत घातला दोरीवर

हल्ली वहीमधल्या पानावर
आणि मुलीशेजारी बाकावर
तो दोन बोटांचा समास सोडतो
मास्तरांची मुलगी आठवली
तरी मराठीचा तास सोडतो

आता बाब्याचा आत्मा बेशुद्ध झालाय
आणि अशुद्ध विचार गेलेत मरुन

कारण पायाचे अंगठे धरुन…
भिंतीकडे थोबाड करुन…

सिकंदराच्या इतिहासातून
बाब्या खुप काही शिकला
आवेश तुफानी पुरुराजाचा
त्याचा दोन दिवस टिकला

मास्तरांनाच म्हणायचा मग
गाठ आहे माझ्याशी
सिकंदरा, जपुन वाग
जसा राजा वागतो राजाशी

असा बाणेदारपणा उठुन दिसतो
फक्त पुस्तकांच्याच पानावर
एका फटक्यात छाटल्या जातात
जर केल्या कुणी माना वर

ह्या बाणेदार पुरुराजाला
मास्तरांनी टाकलं चिरुन

मग पायाचे अंगठे धरुन…
भिंतीकडे थोबाड करुन…

उभ्या आडव्या पट्ट्या हाणुन
मास्तर पाढे घोकुन घ्यायचे
वर्गमुळ घनमुळ लसावि मसावि
त्या इवल्याश्या मेंदुत ठोकुन जायचे
तरी ती अडाणी भाजीवाली सुद्धा
बाब्याला हिशोबात गंडवुन जायची
अठराची भाजी छत्तीसला विकुन
वर खराब कांदे खपवुन जायची

तिथं दोन रुपायच्या कोथिंबीरीसाठी
बाब्याचा बाप घासाघीस करायचा
अन आईनं हिशोब विचारल्यावर बाब्या
नऊ चोक छत्तीस म्हणायचा

हातचं पोर गणितानं घालवलं
चुकलं गणित हातचा राहिला
दोन-अन-दोन चारच नसतात
व्यवहारात बाब्या कच्चा राहिला
आयुष्याच्या गणिताचे
हिशोबच वेगळे
तो सोडवायला जायचा पाढे म्हणुन
मग पायाचे अंगठे धरुन…
भिंतीकडे थोबाड करुन…
भुगोलानी तर बाब्याला
पक्काच फसवलेला
महाराष्टाचा नकाशा दाखवुन
कर्नाटकात घुसवलेला

अक्षांश आणि रेखांश जरी
त्याचे तोंडपाठ होते
राज्याच्या चार दिशांना
सीमा प्रश्न आठ होते

भुगोल म्हणतं माणसाला शहर
मुक्या प्राण्यांसाठी जंगल आहे
बाब्याला मग कळायचंच नाही
का भाषेसाठी दंगल आहे
माणसाला माणसापासुन तोडते भाषा
बाब्या म्हणाला काळीज पिळवटुन

मग पायाचे अंगठे धरुन…
भिंतीकडे थोबाड करुन…
स्पेलिंगनी अपचन
व्याकरणानी बद्धकोष्ठ
गृहपाठ जालिम एनिमाच होता
बाब्यासाठी इंग्रजी म्हणजे
तामिळ तेलगु सिनेमाच होता

इंग्रजी ऑप्शनला टाकल्यासारखा
बाब्या तासाला ताणुन द्यायचा
आरती म्हणावी तसं तोंडातल्या तोंडात
घोळक्यात कविता टाळुन द्यायचा

इंग्रजीच्या मास्तरांची असायची
खाजगीमध्ये शिकवणी
पण बाब्यासाठी मुश्किल होती
हाता-तोंडाची मिळवणी

बाब्या नापास झाला इंग्लिशमध्ये
आता शिक्षणापासुन दुर झालाय…
शिक्षणाच्या पाट्या टाकण्यापेक्षा
पाट्या टाकणारा मजुर झालाय…

पण अठरा रुपायची भाजी हल्ली
पंधराच रुपयात आणतो तो
शिकलो नाही म्हणुन टिकलो
अभिमानानी म्हणतो तो…… !

धुंद रवी

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s