आवेग..

एका गारव्याच्या शाश्वत बाहुपाशात
स्वत:चं निरागस अस्तित्व झोकुन देत
……………………एक नाजुक पहाट विरघळून गेली.

आपल्या नुकत्याच उमललेल्या आतुर पापण्यांच्या तरल पाकळ्यांवर
त्याच्या अलगद श्वासातले धुंद तरंग
बेहोष सुरांचं वादळ समजुन
साठवायला
तिचे कवितांनी भरलेले मॄण्मयी डोळे
आता अगतिक झाले होते…

आसमंतात अस्वस्थ शहारा फुलवणारी
त्याच्या बेफिकिर अमॄतभासाची मोहक चाहुल
तिच्या आसक्त पापण्यांवर
ओठांचं पाखरु ठेवत होती….

मनस्वी अबोलीच्या
निश:ब्द पाशात अडकलेला
स्वच्छंदी पाऊस…. ओठांवर थोपवुन
थरथरत्या मातीचा शहारता गंध घेऊन उठणा-या
बेधुंद…. मखमली…. गुलमोहरी सुरांना
तिनी केसात गुंतवलं आणि…

ओसरत्या रात्रीचं ते बरसतं दव
ओल्याचिंब श्वासांवर गुरफटून घेणा-या गारव्याचा
पारीजातकी स्पर्श
तिच्या रोमारोमात मोहाची रगिणी छेडुन गेला….

स्वप्नाळू जाईच्या हलव्या कळीचा
तो उमलता लाजाळू शहारा
त्यानं ओठांच्या ओंजळीत धरुन
एक बेसावध फुंकर घातली अन…

………………आवेगानं ती त्याच्या
उबदार मिठीच्या बेभान धुक्यात हरवुन गेली…

… मग त्यानंतर घडण्यासारखं बाकी, असं काही उरलं नव्ह्तंच…

धुंद रवी.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s